::029:: ไซง่อนซ่อนรัก
posted on 10 May 2011 22:36 by toonismไซง่อนซ่อนรัก รัก รัก รัก
ทริปนี้จะเกิดขึ้นไม่ได้เลย ถ้าไม่เกิดอารมณ์อยากดูซูเปอร์โชว์3 อีกรอบ ตอนที่ไทยได้ดูแค่รอบเดียว แล้วไม่ค่อยประทับใจเท่าไหร่ (อีโลภ)
ผู้ร่วมทริปนี้คือหมอแหมว สัตวแพทย์สาวผู้มุ่งมั่นว่าจะต้องไปดูเป็ดโซโล่ Kiss Goodbye ให้ได้
หลังจากตกลงกันเป็นที่เรียบร้อย ก็กระทำการจองตั๋วคอนโลด
ไม่รู้ว่าทริปนี้มันเป็นทริปดราม่าหรืออย่างไร เพราะหมู่เฮาดราม่ากันตั้งแต่โปรเซสของการซื้อตั๋วเลยทีเดียว
ตั๋วก็แพง ระบบการจัดการก็ไม่ค่อยดี ตอบเมลล์แต่ละทีก็ช้า
เล่นเอาพวกเราลุ้นกันจนแสบตับไปหมด (กูว่าคอนที่มาเลย์ลุ้นแล้ว อันนี้ลุ้นกว่า 13 เท่า!)
ตัดฉับมาที่วันคอน
ไปถึงเวียดนามโดยสวัสดิภาพ ลงจากเครื่องก็มาต่อรถเมล์ไปในเมือง ค่ารถเมล์สุดแสนจะน่ารัก 8000 ดอง (แต่จริงๆ มันแค่ 4000 ดอง ที่เหลืออิลุงคนขับเอาเข้ากระเป๋าแน่ๆ)
แต่จะไม่สวัสดิภาพก็ตรงการจราจรอันดราม่าของที่นี่ คนขับแม่งก็จะขับอย่างเดียว กูจะไม่สนใคร กูเป็นตัวของตัวเอง
ก่อนมาที่นี่ ก็แอบหาข้อมูลนิดนึง มีคนบอกว่าไม่ต้องไปรอให้รถมันหยุดให้ เพราะรอจนแก่ก็ไม่ได้ข้าม ต้องใจเด็ดข้ามเลย แล้วรถมันจะหลบให้เอง
ข้อมูลเค้าว่ามาอย่างนี้ เราก็ต้องปฏิบัติตาม แต่ในใจก็แอบคิดว่า กูคงไม่ได้เอาชีวิตมาทิ้งที่ไซง่อนหรอกนะ ดวกกกก
ถึงโรงแรม ก่อนเวลาอันควร เลยเอากระเป๋าฝากไว้ แล้วไปหาอะไรกินกัน มื้อแรกของที่นี่ซัดเฝอประธานาธิบดีไป 1 ชามถ้วน อร่อยดี
กินเสร็จเรียบร้อย ก็ไปเดินหาแท๊กซี่เพื่อไปคอนเสิร์ต ข้อมูลที่ได้หาไว้ก่อนมา เค้าบอกว่าควรเรียกแท๊กซี่ยี่ห้อ VINASUN (กรุณาจดจำชื่อนี้ให้ดีๆ เราจำไปจนตายเลย) เพราะเป็นแท๊กซี่ที่ไว้ใจได้ที่สุดแล้ว(เหรออออออ)
เดินหาไม่เจอซักที เลยกลับไปที่โรงแรม พี่แหมวปรินท์ชื่อสเตเดี้ยมเป็นภาษาเวียดนามมาเลย ให้พนักงานโรงแรมมันเรียกให้ ได้แท๊กซี่หน้าตาเกาหลี๊เกาหลีมาคนนึง(เกาหลีที่ยังไม่ศัลยกรรมอ่ะนะ)
ตกลงราคากันประมาณ 900,000 ดอง เพราะสเตเดี้ยมอยู่ไกลมาก อารมณ์นั่งจากบางนาไปเมืองทองธานีเลยทีเดียว นั่งไปได้ซักพัก พวกเราก็เริ่มบ่นว่ามันนานไปนะ เมื่อไรจะถึง
และความดราม่าก็มาเยือนพวกเราอีกจนได้ อิแท๊กซี่มันบอกว่ามันพามาผิดทางค่ะพี่น้อง เอาล่ะมึง พามาผิดทาง แล้วที่นี่มันที่ไหนวะ
อิคนขับแท๊กซี่กากๆ มันก็โทรกลับไปที่โรงแรม แล้วก็ให้โรงแรมคุยกับพวกเรา
อิโรงแรมบอกว่าต้องจ่ายเงินให้อิคนขับเพิ่มเป็น 20 usd นะ อ๊าวววววววว มันความผิดของกูไม๊ บอกโรงแรมไปอย่างนี้ อิโรงแรมก็บอกว่าก็ไม่ใช่ความผิดของมันเหมือนกัน
ไม่ใช่ความผิดมึง ไม่ใช่ความผิดกู แล้วมันความผิดใครวะเฮ้ย (ความผิดอิคนขับแท๊กซี่นั่นแหล่ะ) สุดท้ายก็เออออห่อหมกกับอิโรงแรมไปว่าจะจ่ายเงินให้ละกัน
แต่อิแท๊กซี่ชิลมาก มีการจอดยิงกระต่ายข้างทาง แวะซื้อน้ำกิน มึงไม่แวะกินข้าวด้วยล่ะ (แต่มันก็ยังมีน้ำใจซื้อน้ำมาให้ลูกค้าสวยๆ ทั้งสองคนนะ)
พอมันจัดการธุระดื่มน้ำปัสสาวะเสร็จเรียบร้อย ก็ออกเดินทางกันต่อ ระหว่างทางแม่งไม่มีอะไรบ่งบอกเลยว่าจะเป็นเส้นทางไปสู่สเตเดี้ยมที่จัดซูเปอร์โชว์สาม เพราะข้างทางแม่งเป็นป่า เป็นนา หาความเจริญไม่มีเลย
กว่าจะถึงคอนเสิร์ต อิแท๊กซี่จอดถามทาง 3 ครั้งถ้วน(มึงเลิกเป็นแท๊กซี่แล้วไปไถนาแทนควายดีกว่าไป๊) แถมตอนจ่ายตังค์ ก็ดราม่ากันอีกระลอก
เนื่องจากพวกเราจ่ายเงินตามมิเตอร์ที่โชว์(ก็มันไม่เกิน 900000 ตามที่ตกลงกันไว้ตอนแรกนี่หว่า) แต่อิห่านแท๊กซี่ก็ไม่ยอมแต่อย่างใด มันโทรกลับโรงแรมให้โรงแรมคุยให้ สุดท้ายก็ต้องยอมจ่ายมันไปสองพันกว่าบาทค่ะ
กรี๊ดดดดด ราคานี้กูเติมน้ำมันขับไปกลับโคราช - มกโพได้เลยนะเว้ย T-T
ถึงคอนก็เจอเอลฟ์มากหน้าหลายตา รออยู่หน้าสเตเดี้ยม เราสองคนไปแลกตั๋วคอนกันก่อน มองหาบริเวณแลกตั๋วอยู่นาน ไม่คิดว่าซุ้มแลกตั๋วจะน่าสงสารขนาดนี้ เป็นโต๊ะเล็กๆ ตั้งอยู่ข้างถนน
โอ้ววว นี่กูมาดู Supershow 3 หรือมาดูปอยฝ้าย มาลัยพร โดยการเอาฉลากคาราบาวแดงมาแลกบัตรวะเนี่ย อะไรมันจะรันทดขนาดเน้ๆๆๆ
แลกตั๋วเสร็จเรียบร้อย ก็ไปหาน้องเวียดนามที่พี่แหมวรู้จัก เอาของที่ระลึกจากเมืองไทยไปให้ นั่นก็คือ 12+ มอยเจอร์ไรเซอร์โคโลญจ์นั่นเอง กร๊ากกกก
จากนั้นก็ไปหาอะไรกินระหว่างรอดูคอน เอลฟ์เวียดนามมีน้ำใจนะคะ พอเค้ารู้ว่าเรามาจากต่างประเทศ ก็พยายามช่วยเหลืออย่างดีเลย ^___^
นั่งรอซักพักก็ถึงเวลาประตูเปิด วิธีการตรวจบัตรที่นี่ช่างแตกต่างจากที่อื่น เพราะพี่รปภ. ที่นี่เค้าแค่ให้ต่อแถว แล้วก็ชูบัตรขึ้นเท่านั้น จากนั้นก็เดินเข้าไปเลย ไม่ได้เจาะบัตรแต่อย่างใด O__O
อึ้งกับการตรวจบัตรแล้ว พอเข้าไปในคอนยิ่งอึ้งกว่า บัตรยืนโซนตรู คนน้อยมาก มากชนิดที่ว่านอนดูยังได้เลยค่ะ เหอๆ ไม่เคยดูคอนแบบพื้นที่่ว่างขนาดนี้มาก่อน
นั่งรอคอนเริ่มซักพัก ก็เกิดอาการปวดฉี่ จะเดินไปข้างนอก อิยามหน้าประตูแม่งไม่ให้ออก เราเลยเดินมาฟ้องอิยามข้างในว่าอิยามข้างนอกไม่ให้ออกอ่ะ กูปวดฉี่จะราดอยู่แล้ว
อิยามข้างในเลยชี้ให้เราไปเข้าห้องน้ำที่หลังเวที ซึ่งตรงนั้นเป็นเต๊นท์ของผู้ชาย เหอๆ กำลังจะเดินเนียนๆ ไปเลย อิหัวหน้ายาม(มั้ง) ตะโกนบอกให้เราไปอีกทาง
แมร่มมม อดแหวกเต๊นท์ศิลปินแล้วตะโกนถามว่า Where is the toilet เลยอ่ะ
กดปุ่ม FWD ไปที่คอนเริ่มเลยค่ะ
เพลงส่วนใหญ่ก็เหมือนของที่ไทย พี่ทงเฮลอยเป็นนางฟ้าเหมือนเดิม น่าลั๊กอ่ะ คุณโจแม่งก็โคตะระหล่อ พอคอนเริ่มได้ซักพัก ก็พลัดหลงกันกับหมอแหมวแล้ว หมอแหมววิ่งไปถ่ายรูปอย่างมีความสุข
ไคล์แม็กซ์ของเราอยู่ที่โซโล่ของคุณโจ กับวิกผมใหม่ของบียอนเฮ เห็นสองสิ่งนี้ก็ถือว่าฟิน นอนตายตาหลับแล้ว
แต่ไม่คิดว่าจะมีคยูเฮให้เราฟินด้วย เพลงเพอร์เฟคชั่น พี่ทงเฮกับคุณโจวิ่งกอดคอกัน แค่กอดคอเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้มีความสุขมากมาย
อิคุณโจก็ร่าเริงมากไรมาก ฝนตกด้วย หรือเอ็งโดนน้ำแล้วจะกลายเป็นอีกลุคนึงวะเนี่ย
เพลง In my dream พี่ทงเฮมายืนตรงเรา คนน้อย ไม่ได้เบียดอะไรมาก ยืนมองหน้าหวานๆ ของพี่ทงเฮอย่างมีความสุข
ได้สบตากันนิดๆ แค่นั้นก็คุ้มกับที่ดั้นด้นมาแล้ว (วันรุ่งขึ้นกินเฝอแบบไม่ต้องใส่น้ำตาลเลย เพราะน้ำตาลยังแพ้ความหวานของหน้าพี่ทงเฮ)
ตอนคอนจำได้ไม่หมด เพราะโดนความน่ารักของพี่ทงเฮ และความหล่อของคุณโจแอทแท็ค
จากที่คิดว่าจะมาตัดใจ เลยกลายเป็นว่าทำไม่ได้ซะงั้น จากที่เจอสิ่งไม่ดีมาตลอด พอมาเจอรอยยิ้มของสองคนนี้ ความเหนื่อยความนอยด์ก็หายไปทั้งหมด
เลยคิดว่าไม่มีอะไรเสียหายถ้าจะชอบต่อไป เพราะมันมีความสุขจริงๆ จบคอนด้วยรอยยิ้ม และบันทึกลงในความทรงจำว่าวันนี้เป็นวันที่ดีอีกวันหนึ่งในชีวิต
ขอบคุณพี่แหมวผู้ร่วมเดินทางในครั้งนี้ ถ้าไม่มีพี่แหมว ตูนก็คงไม่ได้ไป(ประเทศนี้ ไม่กล้าไปคนเดียวจริงๆ)
ขอบคุณนัทจังผู้สนับสนุนหลักอย่างเป็นทางการ เสียดายที่นัทจังไม่ไป ถ้าไปนะ หึหึหึ ป่านนี้คงเพ้อถึงอิเหม่งสามเวลาหลังอาหาร(เหมือนเรา T-T)
ยสวัสดิภาพ
